Lemon Balm Seeds (Melissa Officinalis)

Nasiona melisy lekarskiej (Melissa Officinalis)

Cena za opakowanie 1500 (1g) nasion.

Melisa lekarska ( Melissa officinalis ), balsam​ melisa lekarska , lub mięta melisowa , jest rośliną wieloletnią roślina zielna z rodziny jasnotowatych (Lamiaceae) , pochodząca z południowo-środkowej Europy , basenu Morza Śródziemnego , Iranu i Azji Środkowej , obecnie zadomowiona w Ameryce i innych miejscach.

Dorasta do maksymalnej wysokości 70–150 cm (28–59 cali). Liście mają delikatny cytrynowy zapach, podobny do mięty. Latem pojawiają się drobne, białe kwiaty pełne nektaru. Nie należy mylić jej z melisą (rodzaj Monarda ), chociaż białe kwiaty przyciągają pszczoły, stąd nazwa rodzaju Melissa (po grecku „pszczoła miodna”).

trzmiel żerujący na kwiecie melisy

Liście są używane jako zioło, do herbatek, a także jako przyprawa. Roślina służy do wabienia pszczół i produkcji miodu. Jest uprawiana jako roślina ozdobna i ze względu na olejek (do wykorzystania w perfumerii). Herbatka z melisy, olejek eteryczny i ekstrakt są stosowane w medycynie tradycyjnej i alternatywnej, w tym w aromaterapii. Roślina jest uprawiana co najmniej od XVI wieku, ale wciąż trwają badania nad bezpieczeństwem i skutecznością melisy.

Historia i udomowienie

Źródła datują lecznicze zastosowanie melisy lekarskiej na ponad 2000 lat temu przez Greków i Rzymian. Wspomina o niej Teofrast w Historia Plantarum , datowanym na około 300 r. p.n.e. ^[5] jako o „liściu miodowym” (μελισσόφυλλον). ^[6] Melisa lekarska została formalnie sprowadzona do Hiszpanii w VII wieku, skąd jej stosowanie i udomowienie rozprzestrzeniło się na całą Europę. ^[5] Jej zastosowanie w średniowieczu odnotowali zielarze, pisarze, filozofowie i naukowcy, a szwajcarski lekarz i alchemik Paracelsus uznał ją za „eliksir życia”. ^{[7] [8]} Znajdowała się w ogrodzie ziołowym Johna Gerarda w 1596 roku. ^[9] Melisa lekarska została sprowadzona do Ameryki Północnej wraz z przybyciem pierwszych kolonizatorów i odnotowano, że była wśród ziół uprawianych w ogrodzie Thomasa Jeffersona. ^[10]

Zastosowania

Roślina ta służy do wabienia pszczół i produkcji miodu. Jest również uprawiana i sprzedawana jako roślina ozdobna. Olejek eteryczny z melisy lekarskiej jest składnikiem perfum ^[11] , ale roślina ma również inne zastosowania kulinarne i lecznicze. Melisa lekarska jest stosowana w niektórych pastach do zębów ^[12] .

Kulinarny

Melisa lekarska jest stosowana jako aromat ^[11] do lodów i herbat ziołowych, zarówno gorących, jak i mrożonych, często w połączeniu z innymi ziołami, takimi jak mięta zielona. Jest częstym dodatkiem do herbaty miętowej, głównie ze względu na jej uzupełniający smak. ^{[ potrzebne źródło ]}

Melisa lekarska jest również łączona z daniami owocowymi i słodyczami. Można ją również stosować w daniach rybnych i jest głównym składnikiem pesto z melisy lekarskiej . ^{[13] :15–16} Jej smak pochodzi z cytronellalu (24%), geranialu (16%), octanu linalilu (12%) i kariofilenu (12%). ^{[ potrzebne źródło ]}

Jest również jednym ze składników ogórków kiszonych ze Spreewaldu.

Medycyna tradycyjna

Olejek eteryczny z melisy lekarskiej ( M. officinalis )

W tradycyjnej medycynie austriackiej M. Liście melisy lekarskiej przepisywano do użytku wewnętrznego – jako herbatę – lub zewnętrznego – jako olejek eteryczny – w leczeniu schorzeń przewodu pokarmowego, układu nerwowego, wątroby i żółci. ^[14] Melisa lekarska jest głównym składnikiem wody karmelitańskiej, która nadal jest dostępna w niemieckich aptekach. ^[15]

W medycynie alternatywnej stosowany jest jako środek nasenny i wspomagający trawienie. ^[16]

Olejek eteryczny z melisy lekarskiej jest popularny w aromaterapii. ^[17] Olejek eteryczny jest zazwyczaj współdestylowany z olejkiem cytrynowym, olejkiem cytronelowym lub innymi olejkami.

Folklor i tradycyjne zastosowania

Nicholas Culpeper uważał, że melisa lekarska jest rządzona przez Jowisza w znaku Raka i sugerował jej stosowanie w przypadku słabych żołądków, w celu poprawienia nastroju serca, wspomagania trawienia, udrażniania zatorów w mózgu oraz usuwania melancholijnych oparów z serca i tętnic. ^[18]

Zielarz John Gerard uważał melisę za szczególnie dobrą do karmienia i przyciągania pszczół miodnych. Alchemik Paracelsus wierzył, że melisa ma moc przywracania zdrowia i witalności. ^[19] Tradycyjnie, alchemiczna nalewka z melisy była pierwszą nalewką, jaką sporządzał początkujący alchemik. ^[20]

Uprawa

Melissa officinalis pochodzi z Europy, Azji Środkowej i Iranu, ale obecnie jest gatunkiem naturalizowanym na całym świecie.

Nasiona melisy lekarskiej wymagają światła i temperatury co najmniej 20°C (70°F) do kiełkowania. Melisa lekarska rośnie w kępach i rozmnaża się wegetatywnie, a także przez nasiona. W łagodnych strefach umiarkowanych łodygi rośliny zamierają na początku zimy, ale wiosną wypuszczają nowe pędy. Melisa lekarska rośnie bujnie; nie należy jej sadzić w miejscach, w których mogłaby rozprzestrzenić się na inne nasadzenia.

W 1992 roku największymi producentami ziół były Węgry, Egipt i Włochy, a także Irlandia, jeśli chodzi o olejki eteryczne.

Badania medyczne

Spać

Wykazano, że melisa lekarska, w tym ekstrakt z melisy, poprawia jakość snu. ^{[23] [24] [5]} U pacjentów pediatrycznych zaobserwowano poprawę w zakresie niepokoju i dyssomnii po spożyciu ekstraktu z melisy. ^[23] Dalsze dowody wykazały znaczną redukcję poziomu bezsenności. ^[24]

Lęk i depresja

Melisa lekarska jest powszechnie kojarzona ze właściwościami przeciwstresowymi i przeciwlękowymi. ^{[25] [26] [27]} Badania wykazały znaczny wzrost spokoju u zdrowych pacjentów narażonych na działanie melisy w porównaniu z placebo. ^[25] Ponadto spożywanie melisy lekarskiej wiąże się z poprawą nastroju i sprawności poznawczej. ^{[26] [25]} Wydaje się, że płeć i długość podawania leku mają wpływ na skuteczność melisy lekarskiej w leczeniu depresji u szczurów. ^[27]

Antyoksydant

W kilku badaniach wykazano, że melisa lekarska ma działanie antyoksydacyjne, uzyskane dzięki dużej zawartości flawonoidów, kwasu rozmarynowego, kwasu galusowego i fenoli. ^{[28] [29] [7]}

Dodatkowe właściwości

Wykazano również, że melisa lekarska ma właściwości przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwskurczowe i przeciwnowotworowe.

Skład, farmakologia i potencjalne zastosowania melisy lekarskiej były szeroko badane, zwłaszcza w kontekście jej tradycyjnych zastosowań. ^[32] Badania kliniczne z randomizacją i podwójnie ślepą próbą z udziałem ludzi były jednak ograniczone i obejmowały niewielką liczbę uczestników. Badania te nie mogą być podstawą do wyciągania ogólnych wniosków na temat bezpieczeństwa i skuteczności melisy lekarskiej i jej składników; nie jest jasne, jakie dawki są bezpieczne i skuteczne. ^[32]

Chemia

Melisa lekarska zawiera eugenol, garbniki i terpeny. ^[33] Zawiera również (+)-cytronellal, 1-okten-3-ol, 10-α-kadinol, 3-oktanol, 3-oktanon, α-kubeben, α-humulen, β-burbonen, kwas kawowy, kariofilen, tlenek kariofilenu, katechinę, kwas chlorogenowy, cis -3-heksenol, cis -ocimen, cytral A, cytral B, kopaen, δ-kadinen, octan eugenylu, γ-kadinen, geranial, geraniol, octan geranylu, germakren D, izogeranial, linalol, luteolin-7-glukozyd, metyloheptenon, neral, nerol, benzoesan oktylu, kwas oleanolowy, kwas pomolowy ((1 R (kwas )-hydroksyursolowy), kwas protokatechowy, ramnazyna, kwas rozmarynowy, stachioza, kwas bursztynowy, tymol, trans -ocimen i kwas ursolowy. ^{[34] [35]} Melisa lekarska może zawierać śladowe ilości harminy. ^[36]

Kwas rozmarynowy wydaje się być najważniejszym aktywnym składnikiem, ale interakcja substancji chemicznych zawartych w melisie i z substancjami chemicznymi zawartymi w innych ziołach, z którymi jest powszechnie stosowana w medycynie tradycyjnej, jest słabo poznana. ^[32] Liść melisy zawiera około 36,5 ± 0,8 mg kwasu rozmarynowego na gram.